We hebben veel hout gezaagd. Dat moet naar de schuur of in ieder geval uit het water en de blubber; de weide en het bos zijn door en door nat na de dooi en de regen van de afgelopen dagen. Doordat er nog vorst in de grond zit kan het water niet goed weg. Met de trekker reden we direct sporen en alles kapot, maar met behulp van Tobias, het trekpaard van Ron Le Poole zijn de stammen uit de blubber getrokken zonder noemenswaardige schade aan de grond. Geweldig! Meer informatie vindt u op deze website:  www.werkpaarden.com

Met de enorme kou hielden we de kippen binnen. Ergens lazen we dat je de lellen met vaseline moest insmeren om bevriezing tegen te gaan. Aangezien de -10 al gehaald was, stonden we in dubio. Om echter lellen met vasaline in te smeren was te hilarisch, dan maar binnen met veel voer en 3 x per dag vers (ontdooid) water. Na twee weken merkten we dat de verveling toe sloeg dus met alle risico's van dien, hebben we het hok toch maar open gezet. Was het nou daarvoor al of daarna maar een van de kippen had een indrukwekkende lelpartij ontwikkeld. Na wat navraag blijkt een kip zich tot haan te kunnen ontwikkelen. Wat een bak, we hebben een transseksuele kip. Op zich geen gekke gedachte aangezien de echte haan de meest laffe van het hele stel was. De nepkip vergroeide steeds meer tot haan, hij/zij werd groter, kreeg een staart en inmiddels ook een serieuze lelpartij. De echte haan liet dit niet ongemoeid en weldra werden we wakker, vaak al om 4 uur in de nacht, door een indrukwekkend gekukelekuu. Moet niet gekker worden, elke nacht gewekt door je eigen beesten .... Ondertussen begonnen de kipjes eitjes te leggen en was het toch wel een mooi ensemble zo bij elkaar.

Het was -10,5 vannacht, en in combinatie met de mist geeft dat natuurlijk geweldige beelden van de boerderij 's morgens vroeg in het ochtendrood:

Als stadse op de boerderie waren de eerste dagen flink wennen. Zo stond ik dag 1 onder de douche met een pad, vond ik onder de deurmat een stuk of vijftig torren, of waren het kakkerlakken (hoe zien die dingen er eigenlijk uit?). In elke slaapkamer bleek een pissebedfamilie te wonen die vrolijk en vrijelijk ook over onze bedden heenwandelden. De vliegen, muggen en niet te vergeten de wespen laat ik nog even buiten beschouwing.

Nooit geweten dat kippen leuk zijn. Ze lopen niet, maar rennen en dan zien die kippenpoten er erg grappig uit. Ze komen naar je toe zodra je een voet buiten zet en eten uit je hand. Ze volgen een vast patroon per dag, beginnen met een wandeling door de kapschuur en de wei erachter, keren terug naar het hok voor een eetpauze (en later de leg) en vervolgen dan hun route langs de achterkant van het huis, door de voortuin en een rondje rond de moestuin. Ze eindigden op het bankje op het erf. Tot die ene dag... dat Gijs in de wei een aangevroten kippetje trof. Gepakt door een buizerd! Daarna liepen ze niet meer, maar renden over het erf naar een plek in de beschutting. De kleinste kip als eerste, de haan altijd als laatste. Die was laf die haan, nam als eerste de poten zodra er iets gebeurde.